εγώ να τους πεις δεν είμαι ένα τυχαίο περιστατικό για να τους παραδοθώ»
Άρθρο της Μαρίας Τζάνη

Καθηγήτρια Πανεπιστήμιου Αθηνών



Είναι αδιαφιλονίκητο γεγονός , ότι ο κ. Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές και έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδος εξαπατώντας τον ελληνικό λαό.


Είναι αδιαφιλονίκητο γεγονός, ότι δημιούργησε τις προϋποθέσεις υποταγής της Ελλάδος στο διεθνές νομισματικό ταμείο (ΔΝΤ), με την κατασυκοφάντηση των Eλλήνων πολιτών και με την άρνηση να χρησιμοποιήσει τις εναλλακτικές λύσεις που είχε στη διάθεση του, για να αντιμετωπίσει τα όποια προβλήματα της και να της δώσει ικανή προστασία από τις συνέπειες της παγκόσμιας κρίσης.


Είναι αδιαφιλονίκητο γεγονός, ότι ο κατ’ εξακολούθησην εκβιασμός, το κατά συρροήν ψεύδος και ο έρπον φασισμός, υπήρξαν η βασική στρατηγική του κ. Παπανδρέου με όλες τις συνέπειες για τη χώρα και την κοινωνία της. Συνέπειες, που με έναν χαρακτηρισμό, θα μπορούσα να τις αποκαλέσω «εθνοκτονία εν εξελίξει» ή «λεηλασία ανθρώπων, θεσμών, πόρων και επιτευγμάτων της Ελλάδος».


Αυτό όμως που δεν έχει όσο πρέπει επισημανθεί, είναι η λογική μιας στρατηγικής που δημιουργεί τετελεσμένα γεγονότα (Fates accomplies - όπως πχ. είναι η πρόταση του για δημοψήφισμα - ) με την οποία στρατηγική, ακυρώνει οποιαδήποτε πολιτική βούληση διαπραγμάτευσης, διαχείρισης ή παρέμβασης στο καθεστώς τελεσίδικης εκτάκτου ανάγκης, που έχει οδηγήσει τη χώρα.


Ερώτηση: όλα αυτά είναι λάθη παντελούς ανικανότητας «πολιτικού ανδρός» (;) ή είναι προαποφασισμένη εν εξέλιξη προδοσία;

Είναι δηλαδή έργα ανικανότητας ή προδοσίας;

Σε κάθε περίπτωση βεβαία, τέτοια λάθη στην πολιτική, ισοδυναμούν με ειδεχθή εγκλήματα.

Είναι όμως πέραν πάσης αμφιβολίας επίσης, ότι ο κ. Παπανδρέου, δεν θα μπορούσε να τα εφαρμόσει ή υλοποιήσει όλα αυτά, αν δεν του έδιναν τη δυνατότητα οι βουλευτές του.

Αυτοί οι όποιοι αποδεδείχθηκαν «τυφλοί τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματα»


Αυτοί δηλαδή, που δεν αφουγκράσθηκαν το ψυχορράγισμα της πατρίδας, την αγωνία των Ελλήνων πολιτών και την απελπισία των νέων μας, των παιδιών μας, που είναι η ανάσα και η ελπίδα μας.


Αυτοί που δεν βλέπουν την αλλοίωση των αξίων μας, την καταβαράθρωση της Παιδείας μας, την ακύρωση των θεμελιωδών νόμων μας, τον ευτελισμό και τη φαλκίδευση των θεσμών μας και τη σκοτεινή θύελλα που υφέρπει στην κοινωνία μας, απ’ την απόγνωση μας που οδηγεί σε κατάθλιψη και αύτη σε απύθμενη οργή. Απ’ τη μετανάστευση κάθε ελπίδας μας.


Ποια νοημοσύνη τους διασφαλίζει ότι ο εμπαιγμός και ο διασυρμός της χωράς μας – αλλά να λένε και αλλά να πράττουν – δεν είναι κατανοητός από τους πολίτες, όταν μάλιστα αυτές οι πράξεις τους, τους καθιστούν “ολετήρες” της ελληνικής πατρίδας; όταν, με τις πράξεις τους, της αποστερούν δυνατότητες και πολιτικές επιλογές σωτηρίας;

Πως το μπόρεσαν αλήθεια! τι τους έλειψε, η αρετή ή η τόλμη; μήπως και τα δυο;


Ποιο χάλκαιον χέρι, ποιου φόβου, ποια ανίερη σκοπιμότητα ή μισελληνική σπέκουλα τους οδήγησε στην απόφαση:

· Να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στη κυβέρνηση των λαθεμένων και επικίνδυνων επιλογών, με αποτέλεσμα να συνεχίζει αυτή η ίδια να κυβερνά.

· Να επιτρέπουν στον κ. Παπανδρέου αντί λογοδοσίας, να καθορίσει το επόμενο βήμα της προσωρινής (;) διακυβέρνησης της χώρας, όταν είναι αυτός, που με τις επιλογές του, και ιδίως την ολέθρια – όπως αποδείχθηκε – τελευταία απόφαση του για το ανόητο δημοψήφισμα, έβαλε το Λαό στο περιθώριο, καθιστώντας ακόμη πιο αβέβαιο το μέλλον Του.

· Να οπλίσουν το χέρι του φονικού εκβιασμού, ως «ρεβόλβερ στον κρόταφο» του αρχηγού της Αξιωματικής αντιπολίτευσης, εξαναγκάζοντας τον σε μονόδρομη επιλογή.

Και κυρίως,

· Να ακυρώσουν τον Λαό και ιδεοπειθαναγκάζοντας τον και εξαναγκάζοντας τον, μ‘ όλα τα μέσα που διαθέτουν, για μιαν ακόμη φορά, να τον καταστήσουν απλό θεατή όσων συμβαίνουν γι’ Αυτόν «χωρίς Αυτόν».




«Μας είπαν θα νικήσετε όταν πιστέψετε

πιστέψαμε και βρήκαμε τη σταχτή

μας είπαν θα νικήσετε όταν υποταχθήτε

υποταχθήκαμε και βρήκαμε τη σταχτή

Βρήκαμε τη σταχτή. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας».


Το λόγο τώρα έχει ο, αείποτε, κυρίαρχος Ελληνικός Λαός. Και το πρώτο καθαρό μήνυμα που τους στέλνει, συνοψίζεται στο λόγο του ποιητή:

«…εγώ να τους πεις δεν είμαι ένα τυχαίο περιστατικό

για να τους παραδοθώ».

Ιδού για ποια «εθνική σωτηρία» πρόκειται!

Τα 32 δισεκατομμύρια ευρώ που προβλέπονται υπέρ αναξιοπαθούντων τραπεζιτών στον προϋπολογισμό του 2012 (ο νέος, δηλαδή, πακτωλός που θα έρθει να προστεθεί στα 128 δισ. ευρώ που πήγαν στις τράπεζες κατά την προηγούμενη διετία) είναι:...
1,5 φορές περισσότερα απ' όσα προϋπολογίζονται για τους μισθούς των εργαζομένων και τις συντάξεις των συνταξιούχων!
3 φορές περισσότερα από όσα διατίθενται μέσω του προϋπολογισμού για όλα τα ασφαλιστικά ταμεία!
15 φορές περισσότερα από τα ποσά που διατίθενται ειδικά για το ΙΚΑ των εκατομμυρίων ασφαλισμένων!
7,5 φορές περισσότερα από τις δαπάνες του προϋπολογισμού για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, τα ΤΕΙ και τα Πανεπιστήμια της χώρας!
43 φορές περισσότερα από τις δαπάνες του προϋπολογισμού για την Κοινωνική Πρόνοια!
19 φορές περισσότερα απ' όσα διατίθενται για τα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγείας και τους υγειονομικούς φορείς!
12 φορές περισσότερα από τις δαπάνες που διατίθενται για τη λειτουργία των ΟΤΑ!
100 φορές περισσότερα από τα χρήματα που διατίθενται για τον Πολιτισμό!
323 φορές περισσότερα από το κονδύλι που διατίθεται για τον Αθλητισμό!
*
Αυτά υπαγορεύει ο προϋπολογισμός τους, ο φτιαγμένος στο πνεύμα των μνημονίων, των μεσοπρόθεσμων, των εφαρμοστικών, των πολυνομοσχεδίων και των «ιστορικών» αποφάσεων της 26ης Οκτώβρη...
Με αυτό τον προϋπολογισμό είναι που θα μας «σώσει» η κυβέρνηση της «εθνικής σωτηρίας»...
Περί αυτού του προϋπολογισμού, περί αυτής της κυβερνήσεως και περί αυτής της «εθνικής σωτηρίας» πρόκειται.
Της «εθνικής σωτηρίας», δηλαδή, των τραπεζιτών, των μονοπωλίων, των κεφαλαιοκρατών και των πλουτοκρατών.


Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Το Λυκόφως μιας Νέας Σοσιαλδημοκρατίας

Του Μανόλη Μαυροζαχαράκη
Κοινωνιολόγος-Πολιτικός Επιστήμονας
Η Παρακμή Σε πρόσφατο άρθρο της, η Sheri Berman καθηγήτρια πολιτικής επιστήμης στο πανεπιστήμιο «Κολούμπια», προβαίνει στην τραγική διαπίστωση ότι η κεντροαριστερά είναι εξίσου ιδεολογικά εξαντλημένη όσο και πολιτικά εξουδετερωμένη σε μια περίοδο που κανονικά έπρεπε να ανθεί.Παρά την γενικευμένη κρίση που διέρχεται ο καπιταλισμός ελάχιστα στην Ευρώπη παρατηρείται μια άνοδος της επιρροής των κεντροαριστερών κομμάτων, ούτε εμπεδώνεται η αίσθηση πως δικαιώνεται η κεντροαριστερή κοσμοθεωρία, διαπιστώνει η Berman. Η εξήγηση για τα παραπάνω έγκειται πολύ απλά στο γεγονός, ότι η σοσιαλδημοκρατία έχει εγκαταλείψει τις αξίες του συλλογικού, της ισότητας, της αλληλεγγύης. Έτσι δεν μένει παρά ο ατομικισμός και η ιδιοτέλεια στην οικονομία και στην κοινωνία, αλλά και στον τρόπο άσκησης πολιτικής. Με άλλα λόγια, παρατηρείται μια διάχυτη μετάλλαξη στη θεωρία των σοσιαλδημοκρατών.Η κριτική της σοσιαλδημοκρατίας απέναντι στον καπιταλισμό ως αδηφάγο σύστημα που συστηματικά δημιουργεί ανεργία, ανισότητες και διακρίσεις, υπαναχώρησε υπό το φως του λεγόμενου τρίτου δρόμου (στην Ελλάδα: εκσυγχρονισμός) και το κεφάλαιο έγινε πλέον αποδεκτό στην φιλοσοφία της σοσιαλδημοκρατίας ως οικουμενικό εργαλείο που γεννά τα χρυσά αυγά, επενδύσεις και τις θέσεις εργασίας.Επόμενο είναι λοιπόν οι μεταρρυθμίσεις που προάγονται από την σοσιαλδημοκρατία να είναι φιλικές απέναντι στην αγορά και η μόνη διαφορά που τις διακρίνει σε σχέση με τις “δεξιές” μεταρρυθμίσεις να είναι το υποτίθεται κοινωνικό μέρισμα που διαθέτουν.Επιχειρώντας στην συνέχεια μια συνοπτική ερμηνεία των εξελίξεων, θα αποφύγουμε την δόκιμη “προτασολογία” ή ”συγκεκριμενολογία” που συνηθίζεται με την έννοια παράθεσης υποτιθέμενων λύσεων ως άσσων μέσα από το μανίκι, λες και υπάρχουν λύσεις χωρίς επαρκή ιστορική και θεωρητική ερμηνεία. Λες και μπορούμε να βγάλουμε λαγούς από το καπέλο αρκεί να έχουμε λίγα στατιστικά στοιχεία και να τα συνδέσουμε με μια ευφάνταστη πρόταση.Λες και οι κοσμογονικές εξελίξεις που ζούμε σήμερα επιλύονται με απλές μαθηματικές εξισώσεις και χωρίς ιστορική και θεωρητική επεξεργασία.Ήδη κατά την δεκαετία του 1980 ο μεγάλος φιλελεύθερος διανοητής Ralf Dahrendorf προδίκασε το τέλος του σοσιαλδημοκρατικού αιώνα. Με την φράση αυτή σε καμία περίπτωση δεν εννοούσε το τέλος των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, αλλά μια κοσμική τάση εξάντλησης του δυναμικού ανάπτυξης και ευημερίας που έτυχε να συμπέσει με μια μεταβολή του πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων.
Η έκλειψη της ανάπτυξης ως πηγής ευημερίας Η τάση αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα και δεν έχει κλείσει ακόμη τον κύκλο της.Εάν κοιτάξουμε του αριθμούς θα δούμε ότι ό μέσος ετήσιος δείκτης ανάπτυξης στην δυτική Ευρώπη κατά το διάστημα 1950- 1973, δηλαδή την χρυσή εποχή του καπιταλισμού, κυμαινόταν στο 4, 6 % για να πέσει την περίοδο 1973-1996 στο 2,1% και στο 1, 9% το 2001.Χωρίς οικονομική ανάπτυξη όμως η σοσιαλδημοκρατία χάνει την κύρια πηγή τροφοδοσίας του πολιτικού της μοντέλου.Την μεταπολεμική περίοδο η πηγή αυτή στηριζόταν στη βάση ενός κευνσϊανού παραγωγικού συμβιβασμού,δηλαδή ενός μείγματος οικονομικής αποτελεσματικότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης, ως οργανικής ενότητας.Με την έκλειψη της ανάπτυξης, τα περιθώρια αναδιανομής στένεψαν.Το ζήσαμε αυτό και εμείς στην Ελλάδα μόνο που εδώ φαινόταν να έχουμε ανάπτυξη.Αυτή στηριζότανε όμως στα δανεικά, όχι στην παραγωγή.Όμως το φρένο δεν μπήκε ποτέ και φτάσαμε στο σήμερα.Δυστυχώς κανένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στην Ευρώπη δε έδωσε απάντηση στο παραπάνω δίλημμα. Σε αυτό προστέθηκε ότι άλλαξε ριζικά το πλαίσιο δράσης.Η παγκοσμιοποίηση έθεσε κράτη και επιχειρήσεις υπό ραγδαία πίεση ανταγωνισμού.
Η απομάκρυνση της βάσηςΕπιπρόσθετα μειώθηκαν δραστικά οι βιομηχανικοί εργάτες και αυξήθηκαν οι εργαζόμενοι στα επαγγέλματα παροχής υπηρεσιών, στα οποία οι συλλογικές σοσιαλιστικές ιδέες και ταυτότητες μόνο δύσκολα έχουν πέραση.Είχαμε λοιπόν μια δραστική αλλαγή στην κοινωνική διαστρωμματική δομή. Η σοσιαλδημοκρατία με άλλα λόγια λειτούργησε ως νεκροθάφτης του εαυτού της, φέρνοντας στην επιφάνεια κοινωνικά στρώματα μέσα από την διάχυση της ευημερίας, τα οποία δεν είχαν καμία αναφορά στις σοσιαλιστικές ιδέες.Κατά συνέπεια τα συμφέροντα των διάφορων κοινωνικών ομάδων εντός του σοσιαλδημοκρατικού εκλογικού σώματος ξεκίνησαν να αποκλίνουν σημαντικά μεταξύ τους.Οι πιο μορφωμένοι και εξειδικευμένοι εργαζόμενοι προσαρμόστηκαν με μεγαλύτερη ευελιξία στην εποχή της υψηλής τεχνολογίας.Αυτά τα τμήματα των εργαζομένων συχνά στράφηκαν κατά των κρατικών ρυθμίσεων και της φορολογίας διότι φοβόταν την υπονόμευση των ανταγωνιστικών τους πλεονεκτημάτων.Έτσι αναπτύχθηκαν αξιώσεις, οι οποίες βρισκόταν σε άμεση αντίθεση με εκείνους οι οποίοι ήταν άνεργοι ή αν είχαν βρει μια θέση εργασίας, αυτή ήταν εξαιρετικά επισφαλής και κακοπληρωμένη.Η κοινωνική βάση μεταβλήθηκε συν τοις άλλοις σε μια ακόμη ανατρεπτική κατεύθυνση.Το κοινωνικό κράτος πρόνοιας είχε κατά κάποιο τρόπο οδηγήσει εν μέρει στην εξομάλυνση της σύγκρουσης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας στην μεταπολεμική περίοδο. Η έννοια της τάξης ακολούθως δεν ήταν πλέον το καθοριστικό στοιχείο ταυτότητας για τους περισσότερους ανθρώπους .Οι περισσότεροι θεωρούσαν κατά κύριο λόγο τον εαυτό τους ως πολίτες, ακόμη και όταν ανήκαν αντικειμενικά σε κάποια τάξη.Ταυτόχρονα, η συνεχή απώλεια μελών εκ μέρους των συνδικάτων είχε ως αποτέλεσμα μια διαδικασία “αποσύνδεσης” της ιστορικής σχέσης μεταξύ συνδικάτων και σοσιαλδημοκρατίας. Τα συνδικάτα δεν επαρκούσαν πλέον ως κοινωνική βάση της σοσιαλδημοκρατίας.
Νέες ιδέες Στην μεταπολεμική περίοδο κέρδισαν έδαφος φιλελεύθερες αριστερές και μετα-υλιστικές ιδέες και αντιλήψεις, ιδίως στις νεότερες γενιές οι οποίες βρισκόταν σε σχίσμα με την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία.Σε αυτή την δύσκολη σύνθεση της πραγματικότητας κατάφεραν να επικρατήσουν στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα οι “Ανανεωτές ή Εκσυγχρονιστές” ,οι οποίοι υποστήριζαν την στροφή προς μια φιλελεύθερη οικονομική και κοινωνική πολιτική.Οι υπολογισμοί τους στηριζόταν στην άποψη της ένταξης των νέων μεσοστρωμάτων στην πολιτική αυτή και της διατήρησης των παλιών στρωμάτων που δεν θα είχαν άλλη εναλλακτική λύση από την παραμονή κάτω από την σοσιαλδημοκρατική ομπρέλα. Οι “ρεφορμιστές” αυτού του τύπου, διακήρυξαν κάποια στιγμή για τη σοσιαλδημοκρατία έναν «τρίτο δρόμο” που είχε ως ιδεολογικό πατέρα τον Anthony Giddens. Ο τρίτος δρόμος κατά την δική του άποψη ορίζονταν ως εναλλακτική λύση μεταξύ συντηρητικού νεοφιλελευθερισμού και του παραδοσιακού κρατισμού – κορπορατισμού της σοσιαλδημοκρατίας.Ο Giddens υποστήριξε την αναγνώριση της λογικής των αγορών και επέκρινε την έμμονη επιμονή στην ανισότητα της παλαιάς σοσιαλδημοκρατίας.Η λογική αυτή του εκσυγχρονισμού πράγματι διέγραψε αρχικά μια τροχιά επιτυχίας σε πολλά κράτη με τον τρίτο δρόμο και ανανέωσε ως έναν βαθμό τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, δίδοντας τους παράλληλα τα εφόδια να κερδίσουν τις εκλογές σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.Εντούτοις, άλλαξαν ριζικά τον προσανατολισμό των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, τόσο πολύ που στο τέλος είχε αφανιστεί η κλασσική σοσιαλδημοκρατία και υπήρχε μόνο μια σοσιαλδημοκρατία της αγοράς.Με την σοσιαλδημοκρατία της αγοράς δεν εννοούμε τον ολοκληρωτικό αποχαιρετισμό της κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά τη συμβατότητά της με την αγορά.Η σοσιαλδημοκρατική σύζευξη μεταξύ ανάπτυξης και δικαιοσύνης παραμένει, αλλά της αναδιανομής προηγείται η παραγωγή. Η αγορά μετατρέπεται σε κεντρικό μέγεθος αναφοράς της πολιτικής.Ο μετασχηματισμός αυτός της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας σε σοσιαλδημοκρατία της αγοράς δρομολόγησε την παρακμή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων.Αναδρομικά βέβαια καθίσταται σαφές, ότι οι δραματικές αλλαγές στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η δυναμική της παγκοσμιοποίησης και η ανάγκη επιτάχυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης, βρήκαν τις δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού ιδεολογικά και πολιτικά απροετοίμαστες. Από την ανάγκη ν’ αποτινάξουν το γραφειοκρατικό μαρξιστικό παρελθόν, βρέθηκαν να «φλερτάρουν» με το αμερικανικό δημοκρατικό μοντέλο του Προέδρου Κλίντον.Εάν σ’ αυτήν την πολιτική και ιδεολογική «ακροβασία» προστεθούν και οι αντικειμενικές δυσκολίες από την ύπαρξη διαφορετικών και πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενων ιστορικών και εθνικών ιδιαιτεροτήτων σε κάθε χώρα, τότε η απόσταση από τη σύγχυση των ευρωπαίων πολιτών είναι πολύ μικρή.Όλα εκείνα τα χρόνια του “Τρίτου Δρόμου”συνδεόταν με την ψευδαίσθηση ότι η σοσιαλδημοκρατία μπορούσε να είναι η εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της παγκοσμιοποίησης στον νεοφιλελευθερισμό.Και για ένα διάστημα φαινόταν ότι αποτελούσε μια πρόταση νικηφόρα.΄Όπως έγραφε ο Μουλόπουλος στο Βήμα “ έμοιαζε με το αβγό του Κολόμβου: αποδεχόμαστε τη λογική της αγοράς και διορθώνουμε με επιλεκτικές πολιτικές τις κοινωνικές καταστροφές που προκαλεί η μετάλλαξη του καπιταλισμού”. Η μετατόπιση στόχωνΑυτή η εκδοχή όμως της σοσιαλδημοκρατίας χρεοκόπησε και από τότε και μετά δεν παρήχθηκάποια άλλη εκδοχή κεντροαριστεράς.Κατά συνέπεια σήμερα είναι πολλοί αυτοί που χαρακτηρίζουν τη σοσιαλδημοκρατία ως τη «νέα Δεξιά» που προσπαθεί να γίνει ο νέος «πρίγκιπας» (με τη μακιαβελική έννοια) και να διαδεχθεί τον νεοφιλελευθερισμό, τον οποίο όμως έχει αποδεχθεί ως «το νέο που γεννιέται».Όλα αυτά όμως συντελούν στη ρήξη με τον στόχο που ετέθη κατά την χρυσή εποχή που διαδραμάτισε η σοσιαλδημοκρατία την μεταπολεμική περίοδο, που δεν ήταν άλλος από την υπόσχεση ότι οι αξίες της αλληλεγγύης και της ισότητας μπορούσαν να ικανοποιηθούν εντός του καπιταλισμού με το κοινωνικό κράτος και την κρατική εγγύηση της πλήρους απασχόλησης.Σήμερα μετά βίας οι ιδέες της πλήρους απασχόλησης και της ισότητας παραμένουν στον πυρήνα της σοσιαλδημοκρατίας. Πολλοί μάλιστα θεωρούν ότι η σοσιαλδημοκρατία εκπλήρωσε επιτυχώς τον στόχο της που δεν ήταν άλλος από τον αφανισμό του σοσιαλισμού σοβιετικού τύπου. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η σοσιαλδημοκρατία ως πολιτική πρακτική (και όχι ως ιδεολογία, κίνημα ή όρος της πολιτικής φιλοσοφίας), αναπτύχθηκε στην Δυτική Ευρώπη με αμερικανικά κεφάλαια και τεράστια υποστήριξη όλων των μορφών, για να αναχαιτιστεί η δυναμική όσων προωθούσαν την «δικτατορία του προλεταριάτου» στην ήπειρο. Έγινε προσπάθεια ώστε η σοσιαλδημοκρατία να παρουσιάσει ένα διαφορετικό κοινωνικό μοντέλο ανάπτυξης, που να συνδυάζει την ευημερία με την ισότητα, ώστε να αποτελέσει την αποστομωτική απάντηση του καπιταλισμού προς τον σοσιαλισμό των ολοκληρωτικών καθεστώτων της Ανατολής και αλλού.
Και σήμερα τι γίνεται; Σήμερα η υπεράσπιση ενός σύγχρονου και αποτελεσματικού κοινωνικού κράτους στην Ευρώπη, πρέπει να αποτελέσει αδιαπραγμάτευτο στόχο. Θα πρέπει όμως να συζητηθούν οι αναγκαίες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Γιατί εκτός από τα δικαιώματα των εργαζομένων, υπάρχουν και τα δικαιώματα των ανέργων. Οι προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη θα πρέπει κάποτε ν’ απαντήσουν στο γιατί οι άνεργοι και οι κοινωνικά περιθωριοποιημένοι εγκαταλείπουν τις προοδευτικές λύσεις για να βρουν, στην απόγνωση τους, «προστασία» στις πιο συντηρητικές πολιτικές και λογικές.Όπως επισημαίνει ο πάλαι ποτέ πρωθυπουργός της Γαλλίας Michele Rocard, η απορύθμιση, οι ιδιωτικοποιήσεις, η μείωση των κοινωνικών δαπανών, ο αναπροσανατολισμός του συνόλου του επιχειρηματικού μάνατζμεντ αποκλειστικά στην άμεση κερδοφορία, είναι πράγματα που βολεύουν ένα σωρό ανθρώπους. Ως εκ τούτου, κάθε πολιτικό εγχείρημα για να επανεισαγάγουμε στο δημόσιο χώρο την έννοια του «κοινού συμφέροντος», των κανόνων, των ελέγχων, θα είναι σκληρό και δύσκολο.Θα πρέπει επιπλέον να εξεταστεί εκ νέου η συγκρουσιακή σχέση μεταξύ της δυνατότητας ατομικής επιλογής και κοινωνικής ευημερίας. Οι δημοκρατικές αποφάσεις αποτελούν πολλές φορές ζήτημα εξισορρόπησης μεταξύ συλλογικών και ατομικών συμφερόντων , μια προσπάθεια που τις περισσότερες φορές καταλήγει μονόδρομος υπέρ του ατομικού ή υπέρ του συλλογικού και ελάχιστες φορές ως λύση που σέβεται την αμφίδρομη σχέση. Όσοι ασπάζονται τις αρχές της κοινωνικής Δημοκρατίας σε βάθος, σίγουρα θα έχουν κάποιο ενδιαφέρον να δαμαστούν οι άγριες εκείνες κοινωνικές δυνάμεις που ενδιαφέρονται για μονόπλευρα και απεριόριστα κέρδη, μέσα τη πρόταξη κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών αλληλεξάρτησης για το “κοινό καλό”.Είναι επίσης σαφές πως αυτή η μάχη, όσο κι αν αυτό δεν είναι ακόμα ευδιάκριτο, θα είναι πρώτα απ’ όλα μία μάχη ιδεολογική: θα πρέπει να νομιμοποιηθεί ξανά η ίδια η ιδέα της ανάγκης ύπαρξης βασικών κανόνων και δημοσίων ελεγκτικών αρχών.Στο πεδίο ωστόσο αυτό κρίνεται η κεντροαριστερά υπό συνθήκες πολιτισμικής κυριαρχίας των μίντια που είναι πλέον συνδιαμορφωτές της πραγματικότητας και όχι απλοί σχολιαστές της.Όμως δεν αρκεί η μάχη του κοινωνικού. Πολιτική πάλη πρέπει να διεξαχθεί και σε νέα μέτωπα.Όπως επισημαίνει ο Skidelsky, το παλαιό μέτωπο ήταν μεταξύ κρατών και ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής – των επιχειρηματιών – σήμερα το μέτωπο είναι μεταξύ των κρατών και του χρηματοπιστωτικού τομέα. Προτάσεις και μέτρα όπως οι προσπάθειες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για ρύθμιση της αγοράς παραγώγων, η απαγόρευση των βραχυπρόθεσμων πωλήσεων από τη βρετανική κυβέρνηση την επαύριο της χρηματοπιστωτικής χρήσης, ή το αίτημα για επιβολή ανωτάτου κατωφλίου στις αμοιβές των στελεχών του τραπεζικού τομέα αποτελούν τις σύγχρονες εκφράσεις της επιθυμίας για μείωση των δυνατοτήτων της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας να πλήττει την οικονομία. Η νέα εστίαση στην ανάγκη για χαλιναγώγηση της ισχύος του χρηματοπιστωτικού τομέα, αποτελεί, κατά βάση, συνέπεια της παγκοσμιοποίησης. Το κεφάλαιο κινείται μέσα στα σύνορα πιο ελεύθερα και πιο γρήγορα από ό,τι τα αγαθά και οι άνθρωποι.Η λυδία λίθος των επόμενων πολιτικών εξελίξεων σε όλη την Ευρώπη δεν θα είναι ωστόσο μόνο η ικανότητα διαχείρισης της οικονομικής κρίσης. Και κατ’ επέκταση, η δυνατότητα του πολιτικού συστήματος να ανταποκριθεί στις προκλήσεις που θέτει ένα τέτοιων διαστάσεων πρόβλημα συνδέεται με την ικανότητα επινόησης αναπτυξιακών εργαλείων και νέων παραγωγικών μηχανισμών.Όσοι ακόμα πιστεύουν στην πολιτική, όπως αυτή διεξάγεται σήμερα, και θεωρούν ότι τα κόμματα εξουσίας, έστω με τη λογική του μη χείρονος, θα σφραγίσουν εσαεί τον κώδικα εξουσίας, θα βρεθούν προ δυσάρεστων εκπλήξεων.Σε κάθε περίπτωση πάντως η αναζήτηση μιας σοσιαλδημοκρατικής λύσης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο δεν μπορεί να είναι αποκλειστικό προνόμιο των αξιωματούχων και των πολιτικών.Καμία φορά εφευρίσκουν τον σοσιαλισμό που επιθυμούν και οι λαοί από μόνοι τους……..Καλό είναι να ρίξουμε μια ματιά στο κίνημα που αναπτύσσεται πέραν του Ατλαντικού υπό το εύηχο και εξίσου απαιτητικό μότο “Να καταλάβουμε την Wall Street” . Το στοίχημα της νέας Κεντροαριστεράς δεν θα κριθεί από την δυνατότητα να σχηματίζει κυβερνήσεις συνασπισμού και μάλιστα ορισμένες φορές ανίερες αλλά από την συνεργασία μεταξύ των κρατών για την τιθάσευση των αγορών και από τις δομές αλληλεγγύης που θα υπάρξουν οι ίδιες οι κοινωνίες. Το λυκόφως του “νέου” διαφαίνεται αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια μα

1981: Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας και αλλάζει τη μοίρα αυτού του λαού. Το σύνθημα «το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία» δονεί την ατμόσφαιρα. Οι μη προνομιούχοι βγαίνουν από την αφάνεια που τους είχε καταδικάσει το πελατειακό κράτος της Δεξιάς. Τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων καταργούνται, οι μισθοί αυξάνονται, χτίζεται σιγά σιγά το κοινωνικό κράτος, η Ελλάδα αποκτά τη δική της - ανεξάρτητη - φωνή!
2011: Τριάντα ακριβώς χρόνια μετά οι περισσότερες κατακτήσεις έχουν χαθεί! Σαν να μην έφτανε αυτό, το σύνθημα επαναλαμβάνεται, όχι ως φάρσα αλλά ως τραγωδία: «το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην κυβέρνηση, ο ΛΑ.Ο.Σ. στην εξουσία». Μόνο που δεν πρόκειται για τον κυρίαρχο λαό, αλλά για το… λαό του Καρατζαφέρη! Ποιος να το πίστευε!
Γιώργος Δημητρακόπουλος
Αναπληρωματικός Αιρετός ΚΥΣΠΕ

Η είσοδος της άκρας δεξιάς στη νέα ελληνική κυβέρνηση συνασπισμού, για πρώτη φορά μετά την επιστροφή της δημοκρατίας στην Ελλάδα το 1974, προκάλεσε «σοκ» στο γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS), αναφέρεται σε σημερινή του δήλωση.
Το κυριότερο κόμμα της γαλλικής αντιπολίτευσης σημειώνει σε ανακοίνωσή του: «Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί συνεχάρη την κυβέρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου, οι Γάλλοι σοσιαλιστές αρνούνται να το κάνουν».
Το σοσιαλιστικό κόμμα εκτιμά ότι ο Γιώργος Καρατζαφέρης, ηγέτης του κόμματος της ακροδεξιάς ΛΑΟΣ, «πρώην επικεφαλής ενός κινήματος νεολαίας που στήριζε τους συνταγματάρχες που επέβαλαν τη δικτατορία στη χώρα αυτή, δεν μπορεί καθόλου να βοηθήσει τον ελληνικό λαό να βγει από την κρίση».
«Να που οδηγεί η Ευρώπη όταν γυρίζει την πλάτη της στους λαούς, με την επιβολή σκληρής και τυφλής λιτότητας, χωρίς να δίνει τη δυνατότητα και τον χρόνο για την ανόρθωση (των οικονομιών τους) και παρεμβαίνοντας στη δημοκρατική λειτουργία των κρατών μελών। Στην οικονομική και κοινωνική κρίση προστίθεται μια κρίση πολιτική και δημοκρατική» προσθέτουν οι Γάλλοι Σοσιαλιστές!!!!!!!

του Χ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ Τριάντα επτά χρόνια από κοινού κατέστρεφαν τη χώρα. Σήμερα δε δίστασαν να ορκιστούν κοτζαμπάσηδες στο σουλτανάτο της Γκεστάπο. Αύριο θα συμπεριφερθούν σαν ορκισμένοι γενίτσαροι για ν αντιμετωπίσουν την οργή αυτού του λαού για το εθνοκτόνο έργο τους. Το τέλος του κατήφορου είναι ο πάτος… κι αυτοί ξεπέρασαν και τον πάτο σε αυτή την ξέφρενη πορεία...καταστροφής.Μέσα από αλλεπάλληλα καπρίτσια και ερμαφρόδιτους λεονταρισμούς, αυτοί που επί 37 χρόνια μονοπώλησαν την εμπιστοσύνη αυτού του λαού, έδειξαν το πραγματικό, το αληθινά αποκρουστικό τους πρόσωπο.Τα συνεταιράκια της ντροπής σήμερα συναποφάσισαν να παραδώσουν και τυπικά τα κλειδιά της χώρας στο σουλτάνο και να μετατραπούν σε υποτακτικά και πρόθυμα γιουσουφάκια του.Το πρόσωπο του αχυράνθρωπου επικεφαλής, δεν πρέπει να ξεγελάσει κανέναν, ούτε με το «ατού» της ικανότητας του, ούτε φυσικά με το «τεκμήριο» της εμφαινόμενης ουδετερότητάς του.Η συμφωνία ντροπής είναι πρωτίστως πολιτική συμφωνία…Σε αυτή την πολιτική συμφωνία υπάρχουν εμπνευστές που την υπαγόρευσαν και θύματα που θα σηκώσουν το σταυρό του μαρτυρίου…Και το κορυφαίο θύμα αυτής της άθλιας και καθ υπαγόρευση πολιτικής συναλλαγής, είναι η εθνική μας αξιοπρέπεια και η ίδια μας η πατρίδα σε τελευταία ανάλυση...37 ολόκληρα χρόνια βίαζαν τη δημοκρατία στον τόπο μας εναλλάξ.37 χρόνια λυμαίνονταν και κατασπαταλούσαν το αίμα και τον ιδρώτα του λαού μας.Επί 37 ολόκληρα χρόνια ανέδειξαν γενιές και γενιές λαμογιών και παρασίτων, παίζοντας μπιλιάρδο στην πλάτη αυτού του λαού.Επί 37 χρόνια αποδομούσαν τον παραγωγικό μας ιστό.Ερήμωσαν την ύπαιθρο… αποβιομηχάνισαν τη χώρα… αποδιάρθρωσαν το σύνολο της εθνικής μας υποδομής.Ανέδειξαν τον παρασιτισμό σε κυρίαρχο μοχλό της οικονομικής και πολιτικής καθημερινότητας.Δρομολογούσαν μεθοδικά τον παροπλισμό και την καταστροφή της χώρας επενδύοντας αποκλειστικά και μόνο στη συντήρηση της εκλογικής τους πελατείας.Επί 37 ολόκληρα χρόνια οικοδομούσαν ένα κράτος αυταρχισμού, περιστολής δικαιωμάτων, ανήθικου εμπόριου ελπίδας, και πέτσινου εντυπωσιασμού.Το σάπιο οικοδόμημά τους κατέρρευσε…Ο ένας έριχνε την ευθύνη στον άλλο γι αυτή τη θλιβερή κατάντια…Ο ένας αθώωνε τον άλλο στα πλαίσια αυτού του ιδιότυπου συνεταιρισμού της ντροπής.Ο ένας μεταβίβαζε στον άλλο την πολιτική εξουσία για να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη συνέχιση της ίδιας εφιαλτικής πολιτικής, με θύμα την κοινωνία και ωφελημένους τους νταβατζήδες, τους χρηματοδότες και τους προστάτες τους.Κανείς τους δε δικάστηκε…Κανείς δεν τιμωρήθηκε…Κανείς δεν πλήρωσε ποτέ για τα οικονομικά και πολιτικά τους εγκλήματα…Μαζί κατέστρεψαν τη χώρα, και σήμερα προσυπέγραψαν και πάλι μαζί τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της εθνικής κυριαρχίας της.Αυτοί έγραψαν το επίλογο της προσωπικής και της εθνικής τους αξιοπρέπειας, απροκάλυπτα, ξεδιάντροπα, και υπό το άγρυπνο βλέμμα των νταβατζήδων τους οποίους υπηρετούν.Τώρα το λόγο έχει η αξιοπρέπεια της Ελληνικής κοινωνίας.Αυτοί έγραψαν τη μαύρη σελίδα της προσωπικής και πολιτικής τους υποταγής, και η κοινωνία οφείλει να γράψει τις δικές της λαμπρές σελίδες της πραγματικής εθνεγερσίας στη νεότερη ιστορία της.Και σ αυτή της τη διαδρομή, οφείλει να γνωρίζει μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια.Χθες, δε δίστασαν να καταστρέψουν τον τόπο που τους εμπιστευθήκαμε να κυβερνούν…Σήμερα, δε δίστασαν να ορκιστούν κοτζαμπάσηδες στο σουλτανάτο της Γκεστάπο…Αύριο είναι αποφασισμένοι να γίνουν γενίτσαροι για να αντιμετωπίσουν την οργή αυτού του λαού για το εθνοκτόνο έργο τους…ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ… ΚΑΜΙΑ ΕΠΑΝΑΠΑΥΣΗ… ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ… ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟ ΨΕΜΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΟΥΝ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ…Ο αγώνας για την ανατροπή και την παραδειγματική τιμωρία τους πρέπει να είναι διαρκής, στοχευμένος, ασυμβίβαστος από έναν λαό αποφασισμένο να φτάσει μέχρι το τέλος.

Συνάδελφοι-ισσες
Μπορούμε να μετατρέψουμε τον φόβο, την οργή και την αγανάκτηση σε δύναμη, σε ιδέες και σε δημιουργική ενέργεια. Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι, αν –ατομικά και συλλογικά– παλέψουμε για την αναγέννηση του πολιτικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Μπορούμε, αν, ως πολίτες, ξαναβρούμε τις χαμένες αξίες μας, την ανεξάρτητη σκέψη και αν παίξουμε σωστά και αποτελεσματικά τους κοινωνικούς μας ρόλους – ως γονείς, δάσκαλοι, επιστήμονες, εργαζόμενοι, παραγωγοί και καταναλωτές. Έχουμε πλέον συνειδητοποιήσει ότι φτάσαμε στην οικονομική και πολιτική χρεοκοπία, ότι τα χάσαμε όλα αλλά δεν μας το λένε. Χάσαμε την εθνική μας αξιοπρέπεια, αξιοπιστία, υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση. Χάσαμε τη σιγουριά, τη γαλήνη και κάθε αχτίδα αισιοδοξίας. Δυστυχώς, αν συνεχίσουμε στην ίδια πορεία, φοβάμαι ότι θα δούμε ακόμη πολύ χειρότερα. Παρ’ όλα αυτά, ως χώρα, διαθέτουμε αρκετά πλεονεκτήματα, όπως η γεωγραφική θέση, το υψηλό γνωστικό και διανοητικό επίπεδό μας, ο ορυκτός πλούτος, το κλίμα, η γη, η θάλασσα και ο ουρανός, η ιστορία και ο αρχαίος μας πολιτισμός. Συνεπώς, μπορούμε και οφείλουμε να ξαναονειρευτούμε. Μπορούμε να ξεκινήσουμε μια νέα πορεία και να χτίσουμε την πατρίδα που μας αξίζει: ξεχωριστή, αυθεντική, πρωτοπόρα στην οικονομία, στον πολιτισμό, στην οικολογία, στην ανθρωπιά, στον έρωτα και στο ήθος. Μπορούμε να κοιτάξουμε τον γαλάζιο ουρανό, να ονειρευτούμε ξανά και να αφήσουμε το όνειρο ν’ αγγίξει το μυαλό, την ψυχή και την καρδιά μας και, λίγο λίγο, να το κάνουμε πραγματικότητα γιατί αυτές οι γενιές που έχουμε στα σχολειά μας από μας περιμένουν γιατί εμείς είμαστε δάσκαλοι και κάθε δύσκολη εποχή ξεπερνιέται με αγώνες ουσίας.
Σας ευχαριστώ

ΣΥΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π. Ε. ΚΟΖΑΝΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011			24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2010
ΨΗΦΙΣΑΝ	538		614
ΕΓΚΥΡΑ	450		577
ΑΚΥΡΑ ΛΕΥΚΑ	88		37
ΕΛΑΒΑΝ
ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ	ΨΗΦΟΙ	ΕΔΡΕΣ	ΕΛΑΒΑΝ	ΕΔΡΕΣ
ΠΑΣΚ	150	3	294	5
ΔΑΚΕ	148	3	175	3
ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ	96	2	62	1
ΕΣΑΚ-ΔΕΕ	56	1	46	0
ΕΚΛΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ Δ. Σ.
ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ	ΠΑΡΑΤΑΞΗ	ΨΗΦΟΙ
ΝΙΤΣΙΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ	ΠΑΣΚ	69
ΝΤΟΒΟΛΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ	ΠΑΣΚ	64
ΒΙΛΔΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ	ΠΑΣΚ	52
ΔΕΜΙΡΤΖΙΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ	ΔΑΚΕ	89
ΑΔΑΜΙΔΟΥ ΑΝΘΟΥΛΑ	ΔΑΚΕ	75
ΔΗΜΑΡΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ	ΔΑΚΕ	60
ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ	74
ΤΣΙΦΤΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ	40
ΚΟΥΜΑΝΤΖΙΑ ΕΛΕΝΗ	ΕΣΑΚ ΔΕΕ	21
ΕΚΛΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΕΛΕΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
ΙΟΡΔΑΝΙΔΟΥ ΣΟΦΙΑ	ΠΑΣΚ	86
ΓΚΟΥΤΖΙΟΜΗΤΡΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ	ΠΑΣΚ	53
ΤΖΙΩΡΑ ΣΟΦΙΑ	ΔΑΚΕ	101